تبليغاتX
جهت حمايت از ميرحسين موسوي كليك كنيد

و دولتی بسیار بسیار مردمی و خدمت گزار(!) که پیش از هر مناسبتی مسنجرها را قطع و در شبکه ی اس ام اس اختلال ایجاد می کند !!!

پس بارالهی !  به آقایان که کان هو سگ * از بی شماری ما می ترسند ، سعه ی صدر عطا گردان !!

پیشاپیش سپاسگزارم !!


* : ازبارگاه انواع و اقسام سگ های عزیز به خاطر چنین تشبیه توهین انگیزی طلب بخشش می کنم ! 

+ نوشته شده در سه شنبه 20 بهمن1388ساعت 20:58 توسط سایه |

تاب خواهم آورد! می دانم ... به مرگ نخواهم باخت ... و به این میل زوال...

آسمانی خواهم شد ...

پر از نخواستن توام و پر ز تکرار تلخی ها!
سرشارم از حرف های سنگین ...
بی مهری ها !

شانه هایی دارم شکسته و سیاه خط هایی نهیب زننده ...
هرگز اینچنین دردمند نبوده ام ...

می پیچم به خود ،
به خاطره ها در جهانی از یأس...

دست و پا می زنم ! ببین و بخند !

تاب خواهم آورد ... پایان نخواهم یافت .

تو نقطه ات  را بگذار ! من سر خط خواهم رفت ...

 

هرگز اینچنین دردمند نبوده ام.


پ.ن : هنگ هنگم ! اصلا نمی دونم دارم چی می نویسم . نخونیدم...

+ نوشته شده در چهارشنبه 7 بهمن1388ساعت 21:29 توسط سایه

نفس کم می آورم این روزها،

اقیانوسی دارم از عشق ...

تلاش هایم ؛ تقلاهای خنده دار ِ ماهی کوچکی بر ساحلی دور از دریا !

بی نهایتی دارم از خستگی ، کلافگی ، مرگ تدریجی ...

کسی دراین شهر تاب می آورد که یک شب ، تنها یک شب ،

پناه این همه خستگی

این رنگ ِ مرگ ،

این مرگ ِ رنگ ،

یا اینهمه حس شکستن باشد؟؟!

کویری می خواهم ملتهب از اینهمه فریاد فرو خفته ی آن روزهایم ...

شانه ای بی دریغ ...

بی عشق ... بی شک ...

نفس کم می آورم این روزها...!

+ نوشته شده در چهارشنبه 30 دی1388ساعت 18:33 توسط سایه |

دوباره تو !
دوباره هر آنچه سوخت و خاكستر شد !

دوباره من ،

دوباره هرآنچه نماند و پرپر شد...!

دوباره تكرار همان خواهش خط خورده ،

دوباره حسرت آن نوازش مرده.

 

تنم طنين ضجه ي تنهايي ست

و رفتنم ،

براي اين ده ويران ،

بسان آبادي ست...

و مرگ لحظه هايم ،

چو جشن رويايي ست...

 

در اين سكوت شكسته ي خسته ،

كه من غريبانه ،‌

به خاك مي افتم ...

غمت مصرانه ،

                                كمر به قتل منو گريه ها بسته...

 

بنازم اين وفاي غمت !

رها نمي كندم...

زاين مرثيه ي هميشه در جريان

جدا نمي كندم...

 

دوباره بي قراري و گريه ،

دوباره باريدن ،

دوباره لحظه به لحظه ،

                بند بند

                                ز غصه پاشيدن...

 

چه دور بايد بود،

از اين هجوم خاطره .

 

در اين ره طولاني ، براي خنجر غم ،

صبور بايد بود...!

زتو ، زآن خنده هاي هستي بخش ،

چه دور بايد بود ...

بر اين همه دوري ،

صبور بايد بود...

 

                                                                                                              -سایه

+ نوشته شده در دوشنبه 21 دی1388ساعت 3:32 توسط سایه |

برای شرکت در رای گیری  سایت بین المللی "چه کسی محبوب است " و رای دادن به "میر حسین موسوی "   اینجا   را کلیک کنید

***

برای شرکت در رای گیری  سایت بین المللی "چه کسی محبوب است " و رای دادن به "ابی"   اینجا  را کلیک کنید

 

+ نوشته شده در شنبه 19 دی1388ساعت 14:51 توسط سایه

برای آنکه -روزگارانی- آرزو داشتم ، خواننده ی شعرم باشد: !

روزی این پوسیدگی ،

رها خواهدم کرد !

روزی ریشه خواهم کرد ،

شکوفه خواهم داد ،

سبز خواهم شد ...

روزی دستانم به آسمان خواهد رسید !

آن روز هرچه باشم ،

-به هر مسلکی، راهی یا شیو ه ای -

عاشق نخواهم بود !!!

                                                                                                                   -سایه

+ نوشته شده در پنجشنبه 3 دی1388ساعت 14:19 توسط سایه |

ای که رفته با خود دلی شکسته بردی
این چنین به توفان تن مرا سپردی
ای که مهر باطل زدی به دفتر من
بعد تو نیامد چه ها که بر سر من!

ای خدای عالم چگونه باورم بود
آنکه روزگاری پناه و یاورم بود
سایه اش نماند همیشه بر سر من                                                                                  
زیر لب بخندد به مرگ و پرپر من

رفتی و ندیدی که بی تو شکسته بال و خسته ام
رفتی و ندیدی که بی تو چگونه پرشکسته ام
رفتی و نهادی چه آسان دل مرا به زیر پا
رفتی و خیالت زمانی نمی کند مرا رها
ای به دل آشنا،
تا که هستم بیا،
وایِ من اگر نیایی....

+ نوشته شده در چهارشنبه 2 دی1388ساعت 21:53 توسط سایه

تنها پيراهن تو مي داند ،

آنجا چگونه ،

لطيف ترين تكه ي آسمان خوابيده است !

 

تنها پيراهن تو لمس مي كند

حجم وسيع آرامش را !

 

تنها پيراهن تو بي نياز ترين است :

از بوييدن دشت هاي شقايق و لاله و عطر صنوبر و نعناي تازه !

كه هرگز ،

حتي هوس كاهگل هاي باران خورده ندارد !

 

تنها پيراهن تو ،

صميميت دقيقه ها را به دوش مي كشد

و نثر نثر

شعر آشنايي مي داند ، مي خواند ، مي فهمد....

 

شب ها ،

تنها پيراهن تو دريايي از بيكرانگي مي شود و مهرباني مي نوشد !

بامدادان ،

هياهوي گنجشك هاي بي تاب ِ از اين شاخه يه آن شاخه رفتن را گوش مي كند !

 

تنها پيراهن تو ،

چلچله را مي فهمد

و باغ ها را سر مي كشد...!

 

راستي...!

با همه ي آن حرف هاي سنگين ، با اينهمه نبودن و نماندن ،

با اين نهايت نخواستن ...

باري ،

لحظه اي ،

به اندازه ي فرصت يك سلام ،

مي شود پيراهنت باشم؟؟؟؟

 

                                                                                                   -سایه

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 26 آذر1388ساعت 0:12 توسط سایه |

به اندازه ي همه ي خستگي هاتون خسته ام...

اونقدر كه خودمم نمي دونم چقدر !

من كه تاب آورده ام اينهمه نبودنت را ! بگو با اين شبيخون هجوم وار تاريكي چه كنم ...؟؟


پ.ن ۱: ما زن و مرد جنگيم ، بجنگ تا بجنگيم !!

پ.ن ۲ : نصر من الله و فتح ُ قريب ...

پ.ن ۳: مي ترسم آخر بزنه به سرم و دستم به خون اين رئيس جمهور مردمي(!) آلوده شه ! كي بهتر از من ؟! پر از ...!

+ نوشته شده در دوشنبه 16 آذر1388ساعت 21:17 توسط سایه

به  قول  دوستي  كارد به استخوان رسيده است !

كسي در اين شهر مي داند با استخوان بريده چه بايد كرد ؟؟؟؟

آي اي هم قبيله گان بي خبر !‌

كسي در اين شهر مي داند با يك تن تكيده چه بايد كرد ؟؟؟؟؟

 

                                                                                                            -سايه

+ نوشته شده در چهارشنبه 27 آبان1388ساعت 14:51 توسط سایه |

من عروسك كدوم بازي وحشت؟؟؟؟
من صداي قحطي كدوم تبارم؟؟؟
كه مثل تولد فاجعه سردم...
كه مثل حادثه آرامش ندارم...

×××

ای کاش جای آرمیدن بودی ! یا این ره دور را رسیدن بودی ...

Home
Email
Night Skin